19 juni Bismarck (ND) – Rapid City (SD)

“I thought the biggest challenge of this rally would be the regularities, not breakfast” (Philip Haslam, GB, 1954 – Jaguar XK120DHC). Staaltje Britse humor in de vroege ochtend, gisteren. En hij heeft wel een punt. Het is naar Europese maatstaven lastig om in het midden van de US een beetje gezond te kunnen eten. Van iedere dag roerei met spek worden zelfs de Engelsen in het gezelschap flauw en het fruit in blik en de ontbijtgranen zijn ook niet wat we thuis gewend zijn. Echt alles is vergeven van suiker. Als je hier al zakjes oatmeal kunt krijgen dan is het mierzoet- en dan kunnen Amerikanen misschien wel denken dat ze het kunnen compenseren door er o% vet- melk overheen te gooien, ik denk dat het een druppel op een gloeiende plaat is. En dat blijkt ook wel als je de gemiddelde lichaamsomvang van de mensen hier ziet. Oef. Ik probeer het maar te compenseren in de middag, maar ik denk dat ik na deze rally een heel lange tijd geen Chefs-salad-with-the-dressing-on-the-side-please meer kan zien.
Het was een prachtige dag gisteren. Erg mooi weer- en dat gold ook voor de omgeving. Ik weet nu hoe een prairielandschap eruit ziet. Heel, heel veel hectaren grasland, met hier en daar een kudde zwarte runderen en een grotere en schitterende hemel dan ik ooit heb gezien- je kunt zo ver kijken dat het net lijkt alsof je de ronding van de aarde kunt zien. Ik vind het erg indrukwekkend en voel me bijzonder bevoorrecht om in onze eigen cabrio door dit schouwspel te rijden. Open rijden maakt dat je je veel meer deel uitmaakt van de omgeving, zo lijkt het. Zie ook het filmpje, helemaal onderaan. 

Het was gisteren nationale “flip-flop day” zagen we op tv en daar gaf Tom meteen gehoor aan. Terecht zoals ook bleek. De zon is hier erg fel en heet en ik heb gisteravond het meest indrukwekkende onweer ooit gezien. 🙂

Het was een complexe regularity gisteren die we naar ons beste kunnen hebben volbracht. We willen onszelf graag verbeteren, maar de calibratie van onze tripmeter is toch niet precies genoeg en de afwijking die erin zit blijkt te weinig stabiel om met omrekenen een sluitende strategie te kunnen opdoen. Zelfs niet met 12 jaar academische opleiding in de auto, zoals Tom zei. Ach, het zij zo, met een plaats bovenin de middenmoot mogen we gezien de tools en ervaring bijzonder tevreden zijn. Maar de grap is natuurlijk wel dat waar we eerst zeiden dat het enige doel van de rally veilig en heel San Francisco halen was, we nu ook eigenlijk wel hoger zouden willen eindigen. Competatief zijn we allebei -en niet een beetje.

Het is hier nu zaterdagochtend, tegen 10.30 uur en het is een rustdag. Daar ben ik eigenlijk wel aan toe. Ik merk dat het zo intensief bezig zijn- in een open-auto-met veel indrukken voor mij wat lastig te behappen is en ik was gisteravond de overtreffende trap van moe. Vandaar dat ik vandaag pas een stukje schrijf (en de was doe)- en Tom is nu “aan het sleutelen” met de jongens. Niet dat het nodig is, het  grootste probleem dat we gisteren hadden was dat Tom’s pet gisteren twee keer afwaaide in de middle of nowhere tijdens het passeren van een vrachtwagen. Maar het is leuk om te doen voor het saamhorigheidsgevoel van de teams- elkaar helpen met problemen.  Als Tom is uitgesleuteld gaan we vanmiddag hopelijk naar Mount Rushmore en Crazy Horse. Als je in cowboy-en-indianenland bent kun je ook maar beter even de sights gaan zien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s